Լիա Թորոսյան-բանաստեղծություններ

_____ ՈԶՈՒՄ ԵՄ _____
____________________________
Աստվա՜ծ իմ, թե ինչու՞ այսքան շուտ
Խարխլվեց սյունը իմ ամուր տան,
Բաց գլխիս տեղաց ձյուն ու կարկուտ՝
Տաղտկալի դարձնելով իմ ներկան...

Թվում էր՝ ավարտվեց իմ կյանքը,
Բայց ահա՛ ապրում եմ ու դեռ կամ
Եվ կյանքիս մնացած օրերը
Ուզում եմ Արարչին միայն տամ...

Ուզում եմ, որ սիրտս վիրավոր
Մոռանա տառապանք ու կարոտ,
Վերջանան հոգսերս բյուրավոր
Ու հարթվի իմ ճամփան քարքարոտ...

Ուզում եմ կտրվել աշխարհից՝
Հիշելու էլ ոչինչ չունենալ,
Վեր կանգնել ինձ տանջող խոհերից՝
Սրտիս մեջ միայն Քեզ ունենալ...

Ուզում եմ լսել Քո մեղմ ձայնը,
Ունկնդիր լինել Քո խոսքերին,
Ինձանից հեռացնել պատրանքը
Ու դառնալ Քո կյանքի հայելին...

Հայացքս ուզում եմ վերջապես
Հառել լոկ լուսավոր ճամփեքին՝
Ներել ու համբերել ճիշտ այնպես,
Ինչպես դու, որ փրկվի իմ հոգին...

*****************************************

—— Մի՛ տրվիր քամու խելագար երթին ——
—————————————————————
"Սիրո վերքերը մարդուն չեն սպանում,
Բայց երբեք չեն սպիանում"----- Ջ.Բայրոն.․․
————————

Փխրուն ուսերդ, որ սովոր էին
Այրական ձեռքի քնքուշ շոյանքին`
թափուր մնացին,
Թիրախ դարձան լու՜ռ տառապանքների,
Ու կարոտներիդ ծանր բեռի տակ
կքած քայլեցին...

Թե մինչ այդ ապրած օրերդ բոլոր
Խնկարկվում էին օրհնություններով
վերից առաքված,
Հիմա շնչում են անհասկանալի
Ու ահագնացող լու՜ռ տագնապներով`
բախտի մատուցած...

Սիրտդ դարձել է ցասման ժանտ ալիք,
Դարձել կատաղած շանթ, հողմ ու մրրիկ`
անզուսպ որոտով,
Ու կայծակի պես հաճախ ճայթում է,
թրատում հոգիդ`
Շուրջը կրակի կայծեր սփռելով...

Երբեմն քո մեջ վառվող խարույկում
Ուզում ես այրել տարիներիդ բութ
ցավը կուտակված,
Բայց չի ստացվում` բորբ խառնարանում
Աչքերիդ առջև նա է հայտնվում`
կարոտ-հուշ դարձած...

Ու աղոթում ես, Աստծուն սրտակեզ,
Որ հոգիդ այդ բութ ցավից ազատվի
Եվ խորշակահար անօգ հունդի պես
Քամու խելագար երթին չտրվի...

********************************************

Հետաքրքիր է կյանքը, փորձեք մի քիչ խորանալ ու կտեսնեք, թե այն իր էությամբ որքա՜ն է նման բնությանը․․․
Ես դա զգացի, երբ Ադլերում էի՝ նստած ծովափին դիտում էի մայրամուտը․․․

__Սա է մարդկային կյանքը __
______________________________________
-------"Ու միշտ էլ գոյի դաժան գուպարում
Մարդկային կյանքն է պարտություն կրում"...

Իրիկնամուտ է․ նստած ծովափին,
Աչքս հառել եմ կապույտ երկնքին
Ու միտք եմ անում էս կյանքի վրա,
Թե որքա՜ն կարճ են օրերը նրա...

Օրն ավարտվում է` դանդաղ մարելով,
Երկինքը մի պահ կարմիր է հագնում,
Արևի վերջին շողերը փութով
Կապույտ ծովին են արդեն մոտենում:

Հայացքս ուղղած խամրող արևին՝
Լու՜ռ հետևում եմ նրա շողերին,
Որոնք ծովի հետ կարծես համբուրվում,
Հուշի՜կ սահում են ու մարում՝ ծովում...

Ահա և վերջին շողը արևի.
Մոմի պես հալվե՜ց ու դանդա՜ղ մարավ,
Կարծես իմ կյանքից մի պատառ պոկվեց`
Սրտիցս թաքուն մի ճիչ դուրս թռավ:

Ավա՜ղ, մարդկային կյանքն էլ է այսպես
Պատա՜ռ առ պատա՜ռ ձուլվում այս դարին,
Եվ կգա մեկ օր` հերթը կհասնի
Այս "կյանք" կոչվածի վերջին պատառին:

Ու խորհում եմ. լու՜ռ․ այս երկրի վրա
Ի՞նչ է մեր կյանքը. ցավ ու տառապանք,
Մարդկային գոյի դաժան գուպարում
Միշտ էլ այդ կյանքն է պարտություն կրում:

Ի՜նչ լավ է, Տե՜ր իմ, որ դու երկնքում
Մեզ համար մի նոր կյանք ունես պահած,
Որտեղ ոչ մի վիշտ, տառապանք չկա,
Սերն ու նվիրումն է այնտեղ առկա․․․